wtorek, 23 lutego 2010

piątek, 19 lutego 2010

Lawendowo...

Wczoraj otrzymałam paczuszkę z Lawendowego domu .
W całym domu zapachniało...
Ciasteczka o cytrynowej nutce smakowej i wyrafinowanym zapachu lawendy - stały się idealnym dopełnieniem wieczornej herbatki.
Dziękuję Pani Beato!

wtorek, 16 lutego 2010

"Drzwi do lata"...

Czytałam tą książkę kilkanaście lat temu, odnalazłam w niej takie same jak moje pokłady tęsknoty. I tą chęć odnalezienia własnego miejsca w tym świecie...



Ja długo szukałam... Po wielu latach wydawało mi się, że odnalazłam... A teraz... Tysiące przeciwieństw losu, kolejne rozczarowania, stale przesuwające się terminy...


To chyba jeszcze nie mój czas...
Dni przeciekają mi przez palce, mijają tygodnie, miesiące, lata... A we mnie nadal smutek i tęsknota... I niemoc.
Przeglądam inne blogi i zazdroszczę tym ludziom pasji - kulinarnych zdolności, złotych rąk do szycia, zmysłu do wyczarowywania wspaniałych wnętrz, itd... Ci ludzie mają jakiś cel i konsekwentnie go realizują. Cieszą się życiem i w pełni je przeżywają.
A we mnie pustka tańczy...


Chciałabym odnaleźć moje drzwi do lata i powrócić do czasu , gdy jeszcze miałam ideały, plany i marzenia...

niedziela, 14 lutego 2010

Bez okazji...

Tylko nie płacz -
łzy wypalą ci policzki,
serce w głaz zamienią.
Tylko nie płacz -
włosów nie posypuj ziemią,
Już i tak czas uciekł za daleko,
już i tak za późno jest by trwać.
Nie płacz - to nic,
żyj choć nie chcesz żyć.
Na złość zrób złym muzom,
twórz -
miedzy chwastami bądź różą!

22.04.1999

czwartek, 11 lutego 2010

Pączków nie będzie...

Oczywiście, żeby tradycji stało się zadość pączki są ale... tym razem nie smażone własnoręcznie ale za sklepu.

Za to popełniłam ciasto dla mamy, na poprawę nastroju...



Ciasto:
5 jaj,
3/4 szklanki cukru,
3/4 szklanki mąki pszennej,
1/4 szklanki mąki ziemniaczanej,
1 łyżeczka proszku do pieczenia.

Masa:
puszka brzoskwiń,
galaretka brzoskwiniowa albo pomarańczowa.

Dekoracja:
śnieżka,
1 łyżeczka żelatyny,
3/4 szklanki mleka,
starta czekolada.

Ubijamy białka jajek ze szczyptą soli na sztywna pianę. Dodajemy po kolei żółtka. Mąki przesiewamy i łączymy ze sobą oraz z proszkiem do pieczenia. Dodajemy do ciasta małymi porcjami i ręcznie albo za pomocą miksera ale na najniższych obrotach mieszamy całość.
Ja ciasto piekę w prodiżu. Wykładamy dno papierem do pieczenia, ścianek niczym nie smarujemy. Pieczemy około 30 minut aż góra ciasta ładnie się zarumieni.
Ciasto wyciągamy z prodiża dopiero po wystygnięciu. Przekrawamy na 2 części.

Galaretkę rozpuszczamy w szklance gorącej wody. Brzoskwinie kroimy na małe kawałeczki i wrzucamy do galaretki. Gdy zacznie tężeć smarujemy nią połowę ciasta i przykrywamy drugą połową.
(Ciasto to typowy biszkopt więc jeśli boimy się, że będzie za suche możemy je odrobinę nasączyć np.: przegotowaną woda z odrobiną soku z cytryny).

Śnieżkę ubijamy z mlekiem. 1 łyżeczkę żelatyny rozpuszczamy w około 2 łyżkach gorącej wody, wlewamy do ubitej śnieżki i jeszcze chwilę ubijamy. Gdy zacznie tężeć smarujemy nią wierzch ciasta.
Posypujemy startą czekoladą.

Smacznego!




Na dworze zamieć... w południe mam wyjazd i już wiem, że muszę zabrać ze sobą łopatę - na wszelki wypadek. W ostatnim czasie wiele takich wypadków miało miejsce, a stanie w zaspie w szczerym polu jakoś mi się nie widzi.

środa, 10 lutego 2010

Ja chcę kota...

Wstrzymywałam się z napisaniem tego posta z nadzieją, że będę mogła się pochwalić nowym domownikiem ale niestety...
O co chodzi? O to, że chciałabym mieć w domu... kota!!! A konkretnie kotkę. I już prawie się udało, gdyby się nie okazało, że moje nowe kochanie jest rodzaju męskiego. Ech... Kolejny samiec w domu mi niepotrzebny. Znajomy weterynarz poradził, żeby się wstrzymać, kocur będzie nam znaczył teren i chodził w teren, więc żeby unikać takich sytuacji, zdałoby się go pozbawić męskości. To ja już wolę poczekać na moją koteczkę.
Jako dziecko miałam wspaniałego kocura - nazywał się Marian i mieszkał ze mną 10 lat. Okolice zwiedzał notorycznie mimo moich próśb i zakazów, a potem wracał na łono rodziny z licznymi obrażeniami całego ciała. Mimo to kochałam go bezgraniczną dziecięcą miłością do samego końca.
Po erze Mariana żaden kot nie zagościł już w moim domu. I właśnie teraz chciałabym to zmienić. Chcę kota!!! Mamy już trzech rzezimieszków ale one mieszkają na dworze i wątpię aby na dłuższą metę chciały teraz dzielić ze mną swoją przestrzeń życiową. Dlatego musi to być nowy kot a raczej koteczka. Mam nadzieję, że wkrótce uda mi się znaleźć.

Nasza ekipa:

- Szary i Mały bez ogona


- Bury skaczący po wierzbie





Zima oczywiście nadal bez zmian, śniegu wszędzie dużo za dużo, lodu też w nadmiarze.
Zrobiliśmy karmnik dla ptaków ale jak do tej pory żaden się nie skusił :-( mimo że sikorki okupują okoliczne drzewa. Bardzo wiele ptaków drapieżnych pojawiło się nad wsią, pewnie polują na gryzonie albo gołębie. Dużo u nas też srok. I coraz częściej blisko domów podchodzą kuropatwy. Zwierzętom chyba też już dopiekła ta zima.


piątek, 29 stycznia 2010

Ten typ tak ma...

" Wstąpiłeś już, księżycu, na niebieskie szczyty
I niepewnymi śniegi powlokłeś błękity,
A twój promień niepewny, blady i srebrzysty,
Odbija się o kryształ lodu przezroczysty,
Lub na gałęzie giętkiej i wzniosłej topoli,
Z którą szumny Akwilon lub Zefir swawoli
I opadłymi z liści gałęziami chwieje,
Twój promień to się skryje, to znów zajaśnieje. [...]"
J.Słowacki



Kilka dni temu na bezchmurnym niebie widać było pięknie zarysowany księżyc równie w nocy jak i za dnia.
Wpatrywałam się przez okno jak zahipnotyzowana na to cudo i postanowiłam go uwiecznić. Tylko jak to zrobić operując najzwyklejszym i najprostszym aparatem, takim naprawdę "naj"? :-)
Uwzięłam się i zrobiłam!
Niestety, jestem typem człowieka, który jak się uprze to nie popuści i dotąd będzie kombinował aż czegoś nie wymyśli. Fotki niewyraźne bo robione przez szybę ale mnie w pełni usatysfakcjonowały.



Oczywiście to nie wszystkie. Zrobiłam jeszcze kilka na czarnym tle nieba i tu nieskromnie przyznam się, jedno wyszło mi (jak na moje warunki) genialne. Ale to pokażę przy innej okazji ;-)

wtorek, 26 stycznia 2010

Smak lata w środku zimy...

Za oknem słońce, dające złudne wrażenie ciepła i mróz tak siarczysty, że nie mam wątpliwości - jeszcze długa droga do lata...
Mimo wszystko zdarzają mi się miłe chwile, dzięki którym łatwiej przetrwać ten zimowy czas. Czasem byle drobnostka potrafi zdziałać cuda, gdy zaistnieje w odpowiednim momencie.

Nie cierpię chodzić na zakupy. Kolejna anomalia w mojej kobiecej naturze... Niestety, przez życie zmuszana jestem na te zakupy chodzić. A wtedy nic już mnie bardziej nie drażni jak sytuacja, gdy zmarnuje pół dnia i nic nie kupię bo akurat - tego co chciałam nie było albo było ale nie w takim rozmiarze, kolorze, etc.. Tyczy się to wszystkich artykułów i zdarza mi się bardzo często.
Ostatnim razem przed wielkim mrozem, gdy musiałam pojechać na zakupy, przydarzyło mi się to znowu. Na szczęście trafiłam na coś co skutecznie poprawiło mi nastrój.


Mała serwetka w truskawki. Gdy ja zobaczyłam, pomyślałam, że będzie pasować do malutkich salaterek, które dotychczas do niczego nie pasowały :-)



I tak w środku zimy mam truskawki, żeby jednak nie wyłamywać się i respektować prawa natury - mrożone.



poniedziałek, 18 stycznia 2010

Zimowe klimaty...

Mimo że urodziłam się zimą, tęsknię do lata wprost nieprzytomnie. Przytulam się do grzejników, opatulam w swetry i koce i wpijam hektolitry wrzątku - na próżno.
Jako dziecko, chyba jak każde dziecko, lubiłam zimę, ślizgawki, kuligi, zjeżdżanie na workach wypełnionych sianem :-) Ani mróz ani wiatr i mróz nie były mi straszne. A dziś... Wyciągam gdzieś z dna szafy - sweter, który należał jeszcze do mojej babci, - wełniane skarpety zrobione dla mnie przez druga babcię, zakładam je i szukam tego ciepła, które miałam w sobie kiedyś...




Żeby jednak sprawiedliwości stało się zadość, muszę się po cichutku przyznać, iż o ile nie lubię zimy z powodu zimna, to podziwiam jej krasę, którą w tym roku ukazała w całej okazałości.







niedziela, 10 stycznia 2010

Jak się nie ma co się lubi...

Za oknem tylko śnieg...
Dostałam aparat fotograficzny, najprostszy i najzwyklejszy na świecie ale lepsze to niż nic... Oczywiście staram się go przetestować.






I od dawna mój ulubiony motyw, czyli widok z okna. Kiedyś miałam bardziej wdzięczny ale pożegnałam się z nim z chwilą opuszczenia panieńskiego pokoju. W ostatnich 4 latach towarzyszy mi ten, znany już z tytułowej fotografii tego bloga.